Klient chce oddać produkt. Zaczyna więc szukać informacji. Najpierw zagląda do stopki, potem do regulaminu, później przekopuje maile, a na końcu pisze do sklepu z pytaniem, na które odpowiedź powinna być widoczna od razu. Jeśli zasady są porozrzucane po całym sklepie, robi się nerwowo.
Na komputerze wszystko wygląda pięknie. Nagłówek ma oddech, przycisk prezentuje się jak należy, a sekcje strony układają się bez marudzenia.
Produkt w sklepie ma nazwę, zdjęcie, cenę, dostępność, a czasem jeszcze kilka kolorów, rozmiarów i innych wariantów. Dla klienta to zwykła karta produktu. Dla Google — zestaw informacji, który trzeba poprawnie odczytać i zrozumieć.
Personalizowany produkt brzmi świetnie, dopóki klient nie wpisze napisu, wybierze kolor, dorzuci plik i nie zaznaczy kilku opcji, a obsługa nie musi potem zgadywać, co właściwie miało trafić do realizacji.
Sklep może mieć mnóstwo pięciogwiazdkowych ocen, a klient i tak nadal nie wiedzieć, czy produkt pasuje do jego sytuacji. Czy rozmiar jest trafiony? Jak rzecz sprawdza się w praktyce? Czy zdjęcie z katalogu ma coś wspólnego z codziennym użyciem?
